برد اسمیت، نایب رئیس و رئیس مایکروسافت، پیامی برای فارغالتحصیلان ۲۰۲۶ دارد: او صدای اعتراضات آنها را میشنود.
امسال در بهار، دانشجویان فارغالتحصیل در سراسر ایالات متحده، سخنرانیهای فارغالتحصیلی را در لحظهای که کسی از هوش مصنوعی نام میبرد، قطع کردند. اریک اشمیت، مدیرعامل سابق گوگل، در دانشگاه آریزونا هو شد. یک مدیر اجرایی املاک و مستغلات در دانشگاه فلوریدای مرکزی هو شد. این الگو به قدری ثابت بود که اسمیت، پس از بازگشت از تعطیلات آخر هفته فارغالتحصیلان پرینستون، برای نوشتن در مورد آن نشست.
نتیجه، یک پست وبلاگی ۳۰۰۰ کلمهای است که با صحبت در مورد چگونگی اوضاع در سال ۱۸۳۸ آغاز میشود و با التماس از دانشجویان برای انجام هر کاری که میتوانند برای پیشروی با هوش مصنوعی و یافتن فناوریای که به آنها هدف میدهد، به پایان میرسد.
او مینویسد: «واکنشهای فارغالتحصیلان امسال یک زنگ بیدارباش قدرتمند برای بخش فناوری است.» «امیدوارم رهبران سراسر صنعت ما به این واکنش گوش دهند و از آن درس بگیرند.»
اسمیت با مقایسه هوش مصنوعی با اختراع دوربین شروع میکند. نقاش فرانسوی پل دلاروش، با دیدن اولین عکس خود روی یک صفحه فلزی، اعلام کرد: «از امروز، نقاشی مرده است!» — تنها برای اینکه عکاسی در نهایت نقاشی را به سمت امپرسیونیسم، کوبیسم و سورئالیسم سوق دهد. نکته اسمیت این است: فناوری اختلال ایجاد میکند، سپس انسانها سازگار میشوند و چیزهای جدید خلق میکنند.
اما او تظاهر نمیکند که بازار کار خوب است. فارغالتحصیلان، به گفته خودش، با «خودکارسازی وظایف در موقعیتهای شغلی ورودی توسط هوش مصنوعی» و «فشار شرکتها برای کاهش نیروی انسانی به منظور کمک به پرداخت هزینههای سرمایهای عظیم هوش مصنوعی» روبرو هستند.
او، به عنوان یکی از چهرههای پشت شرکتی که این همه را به جلو میبرد، این تغییرات را «طوفانی تمامعیار» مینامد.
این زمینه، این چارچوببندی را سختتر میکند. مصطفی سلیمان، مدیرعامل بخش هوش مصنوعی مایکروسافت، در فوریه گفت که اکثر کارهای حرفهای یقهسفیدها – وکلا، حسابداران، بازاریابان – میتوانند ظرف دو سال به طور کامل خودکار شوند. در همان هفتهای که مقاله اسمیت منتشر شد، امی هود، مدیر مالی، به سرمایهگذاران گفت که تعداد کارکنان در سهماهه سوم مالی شرکت نسبت به سال قبل کاهش یافته و او «انتظار دارد این روند ادامه یابد.»
مایکروسافت قصد دارد تا سال ۲۰۲۶ حدود ۸۰ میلیارد دلار برای زیرساخت هوش مصنوعی هزینه کند. یک مطالعه فدرال رزرو نشان داد که رشد مشاغل برنامهنویسی در ایالات متحده پس از راهاندازی ChatGPT در نوامبر ۲۰۲۲ حدود ۵۰ درصد کاهش یافت، و محققان تخمین میزنند که حدود ۵۰۰,۰۰۰ شغل توسعهدهنده که در غیر این صورت وجود داشت، هرگز محقق نشد.
اسمیت، با این حال، استدلال میکند که رویای آمریکایی همیشه «بیش از یک شغل بهتر و فرصت اقتصادی بزرگتر» بوده است و بیشتر به داشتن هدف مربوط میشود.
«به آنهایی در بخش فناوری که ظاهراً میخواهند آیندهای را دنبال کنند که در آن رایانهها جایگزین مشاغل شوند و هوش مصنوعی از انسانها تواناتر گردد، نسل بعدی پاسخی متقاعدکننده داده است: «اینقدر سریع نه.»»
اما هر چقدر هم که دردناک باشد، او از پذیرش هوش مصنوعی به عنوان چیزی که باید اتفاق بیفتد، دفاع میکند. اسمیت استدلال میکند که جوانان میخواهند نقش هوش مصنوعی را تعیین کنند، نه برعکس.
برای این منظور، او استدلال میکند که جامعه باید به راههای نوینی برای تقویت نوآوری فکر کند، بدون اینکه بحران مالی جهانیای را تحریک کند که به راحتی میتواند ناشی از کمبود شغل و شکاف نابرابری گسترده باشد: «تحولات فناورانه، اقتصادی و اجتماعی سه دهه گذشته، افراد زیادی را عقب انداخته است. ما باید رویکردهای متفاوتی را امتحان کنیم که بر اساس مسئولیتهای مشترک بیشتری بنا شدهاند، اگر میخواهیم در ادامه مسیر بهتر عمل کنیم.»
او به این اشاره نکرد که کدام رویکردها باید اجرا شوند.
نصیحت اسمیت برای کارگران این است که از فکر کردن به شغل به عنوان یک عنوان دست بردارند و شروع به فکر کردن به آن به عنوان «مجموعهای از وظایف» کنند. او این چارچوب را از کتاب رهبری لینکدین با عنوان «آماده به کار» (Open to Work) وام میگیرد که اساساً به خوانندگان آموزش میدهد تا وظایف خود را به آنچه هوش مصنوعی میتواند انجام دهد، آنچه شما میتوانید با هوش مصنوعی انجام دهید، و آنچه فقط انسانها میتوانند انجام دهند، دستهبندی کنند.
اسمیت همچنین پنج مهارت انسانی پایدار را نام میبرد که هوش مصنوعی نمیتواند جایگزین آنها شود – کنجکاوی، خلاقیت، همدلی، ارتباطات و شجاعت. او همچنین از نسل زومرها میخواهد که آرامش خود را حفظ کرده و مثبت باشند. او نوشت: «شما در موقعیت منحصر به فردی برای ایجاد تأثیر مثبت قرار دارید،» و از آنها خواست که برای «عاملیت، جاهطلبی و کرامت» بایستند.
